Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Έκλειψη Σελήνης και Αστροπαρατήρηση ΙΙ


Ήταν υπέροχη βραδιά, ο ουρανός ήταν ολοκάθαρος και οι παρευρισκόμενοι ευδιάθετοι. Το τσάι μυρωδάτο, το κρασί σού έφτιαχνε τη διάθεση και η ζιβανία σε ζέσταινε! Η Σελήνη νομίζαμε ότι άργησε στο ραντεβού της αλλά ήταν εκεί και κρυβόταν! Σιγά σιγά μας αποκαλύφθηκε!

Ο Χρήστος Κουτσιοφής και ο Σωτήρης Παπαπαύλου τους οποίους ευχαριστούμε ιδιαίτερα, έστησαν τα τηλεσκόπιά τους και το θέαμα μέσα από το φακό τους μας μάγεψε. Είδαμε τους κρατήρες της Σελήνης και τον Δία με τους δορυφόρους του. Κάποιοι ένιωθαν ότι περπατούσαν στο φεγγάρι ενώ άλλοι πιο πεζοί συζητούσαν για νετρόνια και ταχύτητες του φωτός

Η βραδιά αποδείχτηκε πολύ φωτεινή για αστροπαρατήρηση οπότε επιφυλασσόμαστε για ξεχωριστή βραδιά χωρίς φεγγάρι για τούτο το σκοπό (πιθανόν στην κορυφή του λόφου του Αλμυρά).








Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Παγκόσμια Ημέρα Φιλοσοφίας ΙΙΙ

Από τη Δρ Έφη Κυπριανίδου:

Το Ωραίο είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας – όπως επίσης και το Άσχημο. Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο που από την αρχαιότητα οι φιλόσοφοι ασχολήθηκαν με τις εμπειρίες και τις κρίσεις μας για το ωραίο και το άσχημο. Η φιλοσοφία προσπάθησε να κατανοήσει τη φύση αυτών των εμπειριών και κρίσεων, και επίσης προσπάθησε να δει πώς αυτές δικαιολογούνται.

Τι συνιστά Τέχνη? Τι είναι το ωραίο?

Για τον Πλάτωνα, Τα έργα τέχνης είναι τα αντίγραφα των ψεύτικων πραγμάτων, καθώς αντιγράφουν έναν ψεύτικο κόσμο, τον κόσμο που αντιλαμβανόμαστε μέσω των αισθήσεων.

Η Αισθητική του Καντ (18ος αιώνας):
Η ευχαρίστησή μας από ένα ωραίο αντικείμενο προκύπτει μέσα από το ελεύθερο παιχνίδι της φαντασίας και της διάνοιας, και όχι από την εφαρμογή μιας συγκεκριμένης έννοιας στο αντικείμενο. Γι’ αυτό δεν μπορούν να υπάρξουν ακριβή και καθολικά κριτήρια αισθητικής. Αλλά εφόσον η ευχαρίστηση, η ηδονή προκύπτει μέσα από θεμελιώδεις γνωσιακές μας δυνάμεις, και όχι από ιδιοσυγκρασιακούς συσχετισμούς, τότε μπορούμε να πιστεύουμε ότι και άλλοι θα βρίσκουν σε ένα ωραίο αντικείμενο ότι κι εμείς.

Ο 20ος αιώνας γίνεται και η σύγχρονη τέχνη είναι γεμάτη ιδιορρυθμίες, είναι συχνά σκανδαλώδης και προκαλεί έντονες αντιδράσεις. Για τον Arthur Danto, εκείνο που κάνει τη διαφορά μεταξύ ενός έργου τέχνης και ενός κουτιού Brillo είναι μια ορισμένη θεωρία τέχνης. Είναι η θεωρία που ανεβάζει το αντικείμενο στον κόσμο της τέχνης και το συγκρατεί από την κατάρρευσή του στο πραγματικό αντικείμενο που ούτως ή άλλως είναι. Η ρυθμιστική αρχή είναι ο κόσμος της Τέχνης: ένας ευρύς κοινωνικός θεσμός, μια καθιερωμένη πρακτική, εντός του οποίου εδράζονται τα έργα τέχνης. Ο κόσμος της Τέχνης αποτελείται από πολλά συστήματα τέχνης, όπως είναι το θέατρο / γλυπτική /ζωγραφική / λογοτεχνία / μουσική. Το κάθε σύστημα αποτελεί το πλαίσιο για την παρουσίαση των ιδιαίτερων έργων τέχνης και παρέχει το θεσμικό υπόβαθρο για την απονομή του status «έργο τέχνης» στα αντικείμενα εντός του.

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Παγκόσμια Ημέρα Φιλοσοφίας ΙΙ

Ακόμα μια όμορφη εκδήλωση στον μύλο του Μάστρε- Γληόρη. Η Δρ Έφη Κυπριανίδου μάς μίλησε για το τι συνιστά τέχνη σύμφωνα με τον Καντ, τον Πλάτωνα, τον Danto και ακολούθησε συζήτηση η οποία συνεχίστηκε κι εκτός της αίθουσας με κρασί και τσάι. Ήρθαν νέοι φίλοι, πήραμε νέες ιδέες, εισηγήσεις και θετική ενέργεια για να συνεχίσουμε. Ευχαριστούμε όλους όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους.







Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Παγκόσμια Ημέρα Φιλοσοφίας

Το πολιτιστικό και περιβαλλοντικό εργαστήρι - αλμυράς
με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Φιλοσοφίας σας προσκαλεί την
Πέμπτη - 17 Νοεμβρίου 2011 στις 19:30 σε συζήτηση με θέμα
ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΕΧΝΗ (;)


με την
Δρ Έφη Κυπριανίδου
PhD Φιλοσοφίας Ε.Μ.Π.

Σύγχρονη εικαστική παραγωγή: ψηφιακά – διαδραστικά έργα, videoart, installations, performances. Τα κλασικά Brillo Boxes του Warhol και ο Ουρητήρας (Fountain) του Duchamp. Το Χαμόγελο της Τζοκόντα. Η Τρίτη του Μάη του Γκόγια. Το εξώφυλλο της σοκολάτας υγείας Παυλίδη και άλλα τεχνουργήματα. Τι, τελικά, συνιστά Τέχνη; Ο Πλάτωνας, ο Ιμμάνουελ Καντ, ο Arthur Danto, o κόσμος της τέχνης, ο καλλιτέχνης, το έργο, το κοινό:

μια κουβέντα περί φιλοσοφίας και τέχνης...

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Κομποστοποίηση ΙΙ

Η παρουσίαση για την κομποστοποίηση είχε μεγάλη επιτυχία. Ο μύλος του μάστρε - Γληόρη μάζεψε ξανά τους χωριανούς και φίλους όπως άλλοτε. Ευχαριστούμε τον επίτροπο περιβάλλοντος κ. Χαράλαμπο Θεοπέμπτου για την καταπληκτική του παρουσίαση και για την υπομονή του στον καταιγισμό των ερωτήσεων που δέχτηκε! Ευχαριστούμε όλους όσους ήρθαν! 





 

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Κομποστοποίηση





Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Πρώτη συνάντηση


Ευχαριστούμε όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους στην πρώτη μας συνάντηση. Ήταν ένα όμορφο βράδυ.










Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Συνάντηση Γνωριμίας

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

ο μύλος του Μάστρε - Γληόρη


Κάθε τόπος και κάθε εποχή έχουν τους ανθρώπους που ξεφεύγουν από τα χρονικά και γεωγραφικά όρια, όπου τους έταξε η μοίρα και προχωρούν μπροστά από τους άλλους, ανοίγοντας καινούργιους δρόμους. Αυτοί λοιπόν είναι οι απλοί άνθρωποι με δημιουργικό δαιμόνιο, που αναζητά συνεχώς διέξοδο μέσα στην καθημερινή ζωή.

Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Γρηγόρης Θεοχάρους από την Αγία Βαρβάρα της Λευκωσίας, ο οποίος σε καιρούς που οι χωριανοί του κι όλη η Κύπρος πάλευαν με τη γη για να τους δώσει τα καλά της, βρήκε τα μέσα και τον τρόπο να κάνει τη δική του ζωή και των άλλων πιο εύκολη και παραγωγική.























Το ορφανεμένο χωριατόπαιδο, που ούτε το δημοτικό δεν έβγαλε, κατάφερε με το πείσμα και την αγάπη του για πρόοδο, να μηχανοποιήσει από τη δεκαετία του 1920, τις κυριότερες αγροτικές ασχολίες της εποχής του. Η μεγαλύτερη ίσως αμοιβή του ήταν, ότι ο θεός του έδωσε τόσα πολλά χρόνια, ώστε να ζήσει και να δει πολλές δεκαετίες αργότερα να εφαρμόζονται παντού, όσα εκείνος είχε ξεκινήσει στο χωριό του.

Γεννημένος το 1887 κι έχοντας χάσει τον πατέρα του σε ηλικία μόλις 5 χρόνων, ο Μάστρε- Γληόρης, όπως δικαιωματικά έγινε γνωστός και ξακουστός, ξενιτεύτηκε στα 13 του στην Αίγυπτο. Εδώ επρόκειτο να έχει και την πρώτη του επαφή με το στοιχείο του, τις μηχανές. Και η ευκαιρία δεν του δόθηκε σε κανένα μεγάλο εργοστάσιο, όπως θα υπέθετε κανείς, αλλά σ' ένα εργαστήρι ζαχαροπλαστικής, όπου βρήκε δουλειά. Κατάλαβε τότε ότι τα μηχανήματα είναι μέρος της ζωής κι ότι αυτή γίνεται γλυκύτερη όταν βάζεις να δουλεύουν για σένα.

Στην Αίγυπτο έμεινε δέκα σχεδόν χρόνια, διάστημα αρκετά μεγάλο για να μάθει την τέχνη του ζαχαροπλάστη, αλλά και την μηχανική. Σε ζαχαροπλαστείο δούλεψε και στην Αθήνα, όπου πήγε για να καταταγεί στον Ελληνικό στρατό κι αφού πολέμησε στο πλευρό του Παύλου Μελά στη Μακεδονία, επέστρεψε στην Κύπρο, στο χωριό του την Αγία Βαρβάρα.

Οι πρακτικές γνώσεις που απέκτησε ήταν αρκετές – και με το παραπάνω, όπως αποδείκτηκε αργότερα – για να αναλάβει στα σοβαρά το επάγγελμα του μηχανικού. Όπου χαλούσε μια μηχανή, φώναζαν τον Μάστρε-Γληόρη να την φτιάξει. Μια τέτοια δουλειά σ' ένα αλευρόμυλο στα Πέρα Ορεινής, έμελλε να είναι καθοριστική για την μετέπειτα εξέλιξη του, σε πρωτοποριακό βιομήχανο στην καρδιά της Κυπριακής υπαίθρου.

Έχοντας επιδιορθώσει το μηχάνημα ο Μάστρε-Γληόρης κάθισε, ελλείψει καταρτισμένου χειριστή, και το δούλεψε για δύο χρόνια, από το 1922 ως το 1924. Ύστερα το μετέφερε μαζί με όλα τα εξαρτήματα και τα εγκατέστησε στο σπίτι του στην Αγία Βαρβάρα, αντικαθιστώντας τον παραδοσιακό αλευρόμυλο της περιοχής, που είχε σαν κινητήρια δύναμη του το νερό. Αλλά ο Μάστρε-Γληόρης ήξερε ότι τα 21 άλογα της μονοπίστονης μηχανής ντίζελ μάρκας Robson , Αγγλικής κατασκευής, με τις 350 στροφές ανά λεπτό, μπορούσε να κάνει πολύ περισσότερα από του να αλέθει σιτάρι. Τι επινόησε και εφάρμοσε το ανήσυχο μυαλό του, ξεπερνά και την πιο τολμηρή φαντασία.

















Ο Αρχιτέκτονας – Συντηρητής Γλαύκος Παπαδούρης που κλήθηκε πριν μερικά χρόνια από το κοινοτικό συμβούλιο Αγίας Βαρβάρας να επιθεωρήσει το χώρο, περιγράφει αυθόρμητα την πρώτη του επαφή με το δημιούργημα του Μάστρε- Γληόρη: «Κοιτούσα αποσβολωμένος τη μηχανή και άκουγα, σαν από αντίλαλο, τη φωνή του κοινοτάρχη να μου εξιστορεί πως αυτός ο άνθρωπος, ο χωρκανός του, κατόρθωσε από μια μηχανή να δώσει κατά σειρά, κίνηση σε ένα αλευρόμυλο, σε ένα πουργουρόμυλο, σε μια εκκοκκιστική μηχανή βαμβακιού, σε μια αντλία νερού που τραβούσε νερό από ένα λάκκο, σε ένα ελιόμυλο, σε ένα αναδευτήρα για την παραγωγή της πρώτης ύλης, για την παρασκευή λουκουμιών και σε ένα υδραυλικό πιεστήριο για την εξαγωγή λαδιού. Επιπλέον, άλλη μηχανή παρήγαγε γύψο και ένα χειροκίνητο εισηγμένο πιεστήριο έστυβε τα σταφύλια. Και όλα αυτά στον περιορισμένο χώρο ενός αγροτικού σπιτιού.»
















Θα χρειαζόταν ολόκληρη πραγματεία για να περιγράψει κανείς με λεπτομέρεια το μηχανικό «τέρας» που είχε εκθρέψει μέσα στο ίδιο τούτο σπίτι, η δημιουργική φαντασία του Μάστρε – Γληόρη και τον πολύπλοκο τρόπο που οι πολυάριθμοι άξονες και τα έμβολα, οι ατελείωτες τροχαλίες και οι ιμάντες δούλευαν αρμονικά, για να επιτελέσουν το πολυμήχανο θαύμα τους. Για τους κατοίκους της Αγίας Βαρβάρας, αλλά κι όλων των γύρω χωριών – της Αλάμπρας, της Σιάς, του Μαθιάτη, του Κοτσιάτη και του Μαρκί μέχρι το Πέρα Χωριό Νήσου – ήταν πράγματι ένα θαύμα.

Την εικόνα της εποχής σ' αυτό το αεικίνητο εργαστήρι μεταφέρει η φιλόλογος Μαρία Θεοφάνους: « Ο δρόμος έξω από το μύλο ήταν γεμάτος από γαϊδουράκια, περιμένοντας κι αυτά υπομονετικά να μεταφέρουν πίσω στο χωριό του αφέντη τους, το αλεσμένο σιτάρι. Άνδρες και γυναίκες, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, καθισμένοι στα σακιά μοιράζονταν τα βάσανα τους και διηγιόντουσαν καθημερινές ιστορίες. Μικρά παιδιά τσαλαβατούσαν στις λάσπες και τα νερά που έβγαζε η μηχανή, αναζητώντας λίγη δροσιά στην κάψα του καλοκαιριού. Τις νύχτες το ίδιο σκηνικό με άλλα χρώματα όμως. Οι λάμπες πετρελαίου έριχναν το λιγοστό φως τους στους πασπαλισμένους από αλεύρι τοίχους, δημιουργώντας παράξενες γιγαντιαίες σκιές. Με πρώτη και καλύτερη εκείνη του Μάστρε- Γληόρη.»

Κοντά στα άλλα ο Μάστρε-Γληόρης δεν παραμέλησε ποτέ την παλιά του τέχνη του ζαχαροπλάστη. Μάλιστα τηρώντας από τότε αυστηρούς κανόνες υγιεινής είχε μεταφέρει αυτή του τη δραστηριότητα στο κελλάρι του σπιτιού, μακριά από όλες τις άλλες οχληρές ασχολίες. Με τη βοήθεια κι εδώ μιας μηχανοκίνητης κουτάλας έφτιαχνε κατά κύριο λόγο λουκούμια – τα πατροπαράδοτα λίζα – αλλά και καραμέλλες, ζαχαρωτά για τα παιδιά και διάφορα σιρόπια όπως τριαντάφυλλο, σουμάδα, μπανάνα και βυσσινάδα για γενική διανομή.

Πολλοί σύγχρονοι έχουν να διδαχθούν πολλά από τον Μάστρε- Γληόρη, όπως στην εξοικονόμηση νερού για παράδειγμα. Το νερό που έβγαζε με την αυτοσχέδια αντλία του από το πηγάδι της αυλής, το χρησιμοποιούσε για τις οικιακές ανάγκες και την ψύξη της μηχανής του. Κι αυτό που έφευγε δεν το άφηνε να πάει χαμένο. Το μάζευε σε δεξαμενή και πότιζε τους κήπους, όχι μόνο τους δικούς του αλλά και των άλλων.























Στήριγμά του σ' όλη αυτή τη δημιουργική προσφορά, η σύντροφος της ζωής του από το 1914, Κατερίνα Χ' Χριστοδούλου Χ 'Παναγή και μεγαλώνοντας, τα οκτώ παιδιά τους, τέσσερις γιους και τέσσερις κόρες. Η κυρά Κατερίνα πέθανε το 1986 μετά από 72 χρόνια συμβίωσης με τον Μάστρε-Γληόρη και ο ίδιος το 1991 σε ηλικία 104 χρόνων.























Οι χωριανοί του σεβόμενοι για τα όσα έκανε για την κοινότητα ο Μάστρε-Γληόρης, ένα χρόνο αργότερα, μετά το θάνατο του, το Συμβούλιο της Αγίας Βαρβάρας, απεφάσισε να διατηρήσει το σπίτι με το μοναδικό περιεχόμενο και να το αξιοποιήσει σαν μέρος της τοπικής κληρονομιάς, αλλά και σαν μνημείο της δημιουργικότητας και της προκοπής του λαού μας. Το Τμήμα Αρχαιοτήτων το ανακήρυξε Μνημείο Β' Πίνακα και ανέλαβε την αποκατάσταση του χώρου, βαφτίζοντας το πολύ εύστοχα «Πρωτοβιομηχανικό Εργαστήρι Αγίας Βαρβάρας».
















πηγή: ιστοσελίδα κοινοτικού συμβουλίου Αγίας Βαρβάρας (http://http://www.ayiavarvara.org.cy/mouseio.shtml)

φωτογραφίες: Χριστόφορος Παπαχριστοφόρου

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

Αλμυράς – Αγία Βαρβάρα

Ανασκαφικές περίοδοι 1988 – 1998 (Walter Fasnacht)

Ο αρχαιολογικός χώρος Αλμυράς της Αγίας Βαρβάρας, αντιπροσωπεύει τη μοναδική αρχαία μονάδα πλήρους επεξεργασίας παραγωγής χαλκού που έχει βρεθεί μέχρι στιγμής στην Κύπρο. Μεταξύ των ετών 1988 και 1998 έχουν γίνει δώδεκα ανασκαφές απο τον αρχαιολόγο Walter Fasnacht. Ο χώρος βρίσκεται σε πλαγιά του λόφου με την ονομασία Αλμυράς, στην κοιλάδα μεταξύ των χωριών Αγίας Βαρβάρας και Σιάς, σε μια περιοχή με ιστορία τεσσάρων χιλιάδων χρόνων στην παραγωγή χαλκού.



Γενική άποψη του Αλμυρά Αγίας Βαρβάρας, χώρος επεξεργασίας χαλκού στις ζώνες λάβας που βρίσκονται γύρω από το Τρόοδος


Όλες οι δραστηριότητες που έχουν σχέση με την παραγωγή χαλκού στον Αλμυρά χρονολογούνται στην Κυπρο-Αρχαϊκή ΙΙ (γύρω στο 600 π.Χ.), στην Κυπρο-Κλασσική (γύρω στο 400 π.Χ.) και στην Κυπρο-Ελληνιστική περίοδο (γύρω στο 150 π.Χ.). Έχουν αποκαλυφθεί μία φλέβα μεταλλεύματος καθώς και διάφοροι τύποι καμίνων τήξεως χαλκού. Οι λύχνοι που έχουν βρεθεί γύρω από τις καμίνους μαρτυρούν νυχτερινή εργασία. Γραπτή κεραμική, δύο πήλινα ανθρωπόμορφα ειδώλια και το αγαλματίδιο κριαριού από ασβεστόλιθο δείχνουν ότι στο χώρο γινόταν κάποιες εκδηλώσεις λατρείας. Αρχαιομεταλλουργικές έρευνες ήταν αναγκαίες για να γίνει αναπαράσταση της τεχνολογίας παραγωγής χαλκού και για να επιβεβαιωθεί ο σημαντικός ρόλος του στο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα της αρχαίας Κύπρου.




Ζωγραφική αναπαράσταση των εργασιών επεξεργασίας χαλκού στον Αλμυρά της Κυπρο-Κλασσικής εποχής


Aνακατασκευή καμινιού

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Αλμυράς



Με ιδιαίτερη χαρά επικοινωνούμε μαζί σας για να σας ενημερώσουμε για τη δημιουργία ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού με την ονομασία Αλμυράς - Πολιτιστικό και Περιβαλλοντικό Εργαστήρι. Στόχος του εργαστηρίου είναι να δραστηριοποιηθεί σε πολιτιστικά και περιβαλλοντολογικά θέματα στον ευρύτερο χώρο της νότιας περιφέρειας Λευκωσίας, και γενικότερα στην ύπαιθρο της Κύπρου, με έδρα την Αγία Βαρβάρα Λευκωσίας.

Μέλη του Αλμυρά είναι αγρότες, εκπαιδευτικοί, επιστήμονες, ερευνητές, καλλιτέχνες, λογοτέχνες, μαθητές, οικοκυρές, φοιτητές, άνθρωποι με δεξιότητες, που κοινό τους χαρακτηριστικό είναι η αγάπη προς τον πολιτισμό και το περιβάλλον.

Η επιλογή του ονόματος, προήλθε από το ομώνυμο λόφο μεταξύ Αγίας Βαρβάρας και Σιας. Ο χώρος αυτός έχει μεγάλη ιστορική σημασία για την περιοχή αφού αποτελεί τη μοναδική αρχαία μονάδα πλήρους επεξεργασίας παραγωγής χαλκού που έχει βρεθεί μέχρι στιγμής στην Κύπρο (600π.χ).



Κύριοι σκοποί του Αλμυρά είναι:
1. Προβολή και ανάδειξη της υπαίθρου μέσα από δραστηριότητες και εκδηλώσεις του συλλόγου, που αφορούν θέματα του πολιτισμού και φυσικού περιβάλλοντος.
2. Ανεύρεση, συγκέντρωση, επεξεργασία, ανάδειξη και ενδυνάμωση λαογραφικών, ιστορικών και παραδοσιακών στοιχείων της υπαίθρου.
3. Διοργάνωση διαφόρων ειδών εκδηλώσεων που θα στοχεύουν στην ενημέρωση των μελών και των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής.
4. Να δημιουργήσει ένα δίκτυο επιστημόνων, αλλά και ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, ώστε να διαχέουν τη γνώση και το σθένος τους στους κατοίκους της υπαίθρου
5. Ανάπτυξη της έρευνας στους τομείς της επιστήμης, της τεχνολογίας και του περιβάλλοντος.
6. Δημιουργία δυναμικής και αμφίδρομης παρουσίας αναπτύσσοντας πρωτοβουλίες και συμμετέχοντας σε τοπικές, περιφερειακές και διεθνείς συνεργασίες και προγράμματα που σχετίζονται με τη θεματολογία των δραστηριοτήτων του εργαστηρίου.
7. Συμμετοχή σε Εθνικά και Ευρωπαϊκά προγράμματα με δυνατότητα μετάβασης σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες και επαφή με νέες κουλτούρες και ανθρώπους

Θεματολογίες δραστηριοτήτων του Αλμυρά:
• Τέχνες
• Γράμματα και Φιλοσοφία
• Παράδοση
• Επιστήμες και Τεχνολογία
• Περιβάλλον
• Αθλητισμός
• Εθνικά - Ευρωπαϊκά Προγράμματα
• Έρευνα
• Εκδόσεις

Δυνατότητα εγγραφής στον Αλμυρά έχουν άτομα ανεξαρτήτως ηλικίας τα οποία επιθυμούν να συμμετέχουν στις δραστηριότητες του εργαστηρίου, με ανοιχτή τη δυνατότητα δημιουργίας νέων δραστηριοτήτων μετά από εισήγηση τους.

Για περισσότερες πληροφορίες και για εγγραφή μελών:
• τηλέφωνα επικοινωνίας:
Μαρίνος 99365774, Νίκος 99560017
• ηλεκτρ. διεύθυνση: almyras.ngo@gmail.com
• ιστοσελίδa: http://almyras.blogspot.com/

Ο Αλμυράς στεγάζεται στο Πρωτοβιομηχανικό Εργαστήρι της Αγίας Βαρβάρας. Προσμένουμε στη γνωριμία μας και αναμένουμε τις ιδέες και τη συμμετοχή σας.

Με τιμή
Δ.Σ. Αλμυρά